miércoles, 8 de agosto de 2012

Hoe je het ook draait of keert, Grosley is en blijft een prachtig viswater voor het karpervissen in Frankrijk. Zijn er topstekken? Als je enigszins de moeite doet om fatsoenlijk uit te peilen zal je op elke stek vis op de kant kunnen brengen. Ook dit jaar kunnen we terug blikken op een geslaagde vissessie. 20 vissen op de mat met daartussen toch wel enkele fraaie exemplaren. Het was ondertussen 2 jaar geleden en wij hebben gemerkt dat Eric niet stil heeft gezeten. Dit was duidelijk te merken aan de stekken zelf, de tuinhuisjes en het sanitair. Spijtig genoeg was er tijdens ons verblijf tamelijk wat wiergroei op de grote vijver wat vooral aan de kant voor problemen zorgde tijdens de dril. Een 20-tal vissen wisten daar dan ook van te profiteren om op een snelle manier hun vrijheid te herwinnen. Maar een echte gentlemen als Eric is heeft hij snel de daad bij het woord gevoegd en er voor gezorgd dat er toch een groot deel van het wier van voor de stek verdween . Het zou het eerste jaar zijn dat er massale wiervorming ontstaat en Eric schuift de schuld daarvoor naar de lokale landbouw . Door de verspreiding van dierlijke meststoffen zou het nitriet en nitraatgehalte te sterk zijn gestegen en een perfecte voedingsbodem vormen voor dit wier. Hoe ziet Eric dit aan te pakken. Hij was vastbesloten om een aanzienlijk bestand van graskarper uit te zetten om op een natuurlijke manier de wiervorming binnen de perken te houden. Iets wat we zeker kunnen toejuichen. Een ander pluspunt is het feit dat hij er mee bezig is om tussen stek 8 en 10 het oude sanitair gebouw op te frissen en zeker te voorzien van een toilet. Een pluspunt dus. Lac de Grosley

viernes, 1 de junio de 2012

Verslag van onze Visvakantie op Cavagnac in Frankrijk

Het is donderdagavond en we zijn klaar om te gaan naar waar we eigenlijk niet heen zouden gaan. Het word een fieldtest voor onze basic bollen en de birdfood. Eerst zouden we naar de Marne gaan, maar mijn vriendin vond dat uiteindelijk niet een veilig idee. We besloten om naar een betaalwater in Frankrijk te gaan: Cavagnac. Het is kwart over twaalf als we de auto starten en richting Frankrijk vertrekken.

Na een aantal tussenstops rijden we in de ochtend over landweggetjes heen waarvan je denkt dat het nooit meer goed komt. Hier kan toch nooit zo’n meer liggen. En opeens, recht voor ons, voor ons gevoel het onmogelijke, een grote plas water. Evengoed hebben we nog mooie plaatjes van de omgeving kunnen maken en zo arriveerden we rond half twaalf bij de lodge van Cavagnac. We werden vriendelijk verwelkomd door David, de beheerder en zijn broer Arnaud. Bij een kop koffie werden ons de regels uitgelegd en het viel me op dat David niet alleen veel respect heeft voor zijn klanten, maar nog meer voor zijn vissen. De lodge is opgeruimd en heel schoon, dat zijn toch punten waar je op let als je naar een betaalwater gaat. Ben benieuwd hoe de douches en de toiletten zijn.

David vroeg ons om al onze spullen in het bootje te laden en eventueel in zijn grotere boot. Zijn broer Arnaud zou dan onze spullen naar de stek brengen. Hoe bedoel je service! Aangekomen op de stek begon ik gelijk met het installeren van de spullen en het opzetten van de bivy liet ik aan mijn vriendin over. Dan komt dat zeker goed.

Daarna gelijk het water op, op zoek naar stekken om aan te kunnen voeren. Rond vijven lagen alle hengels te water en waren de stekken aangevoerd met hennep en bollen. We zaten net aan een bak koffie toen David kwam kijken of alles in orde was en of het allemaal wilde lukken. Hij vroeg waar ik mijn montages had liggen en lachte wijselijk toen ik het hem vertelde. “Ik spreek je morgen” zei hij en wenste ons succes. We gaan de eerste nacht in en mijn vriendin had lekkere goulash gemaakt, nou ja, gemaakt. Ze heeft een blik klant en klaar opgewarmd, erg lekker.



Het weer veranderde, de wind trok aan. Ook nog eens de goede richting op. Dat is goed, ik hou van onstuimig weer. Visweer zeg ik altijd. We gaan de zak in en nu is het wachten tot de eerste vis zich over de receiver meldt. Rond enen is het zo ver, de hengel in de kom loopt af. Dat had ik eigenlijk ook wel verwacht en het is dan ook een kik als het inderdaad gebeurt. Een mooie schub is het resultaat. Puntgaaf is deze vis. Ik kijk gelijk naar de bek en ook die is helemaal gaaf. Na wegen blijkt de vis 13 kg te wegen, dat is een lekkere start. Alles weer geprepareerd en daarna weer de zak in. Nu werden we gewekt door de hengel op het weid. Het was twee uur en de wind was weer wat gaan liggen. Gelukkig, want deze vis moest ik gaan halen met de boot, omdat hij de lelies ingezwommen was. Nu ook weer een prachtige schub van 13,5 kg. Echt top. Deze hengel breng ik morgen wel weer weg.

In de ochtend bleek de wind te zijn gedraaid. Die was wel weer aangetrokken tot hard,maar het was droog. Zo nu en dan een zonnetje.” Dat is erg fijn“ zei mijn vriendin nog.”Dat is helemaal niet fijn” dacht ik gelijk. En dat bleek wel, want de hele dag geen aanbeet. Dan ga je maar foto’s schieten en nagels bijten. Ook leuk, die foto’s, maar daar kom ik niet voor. Ook de nacht bracht geen vis op de kant. Die zondag in de ochtend kreeg ik dan toch nog een aanbeet. Het was meer een zeelt aanbeet. Van die lullige piepjes en niet je lijn van de molen kunnen trekken. Dat is echt ruk, want de wind was nu stormachtig. Nog steeds droog, maar evengoed niet zo leuk. Ik heb toen besloten om voor de zekerheid maar een zwemvest om te doen en ben het water op gegaan. Eigenlijk onverantwoord, maar moest toch die vis halen. En daarbij, Arie kan het ook met zijn platbodem. Dat bleek een aardige vergissing. Ik kwam niet eens in de buurt van de vis. De wind was te sterk en ik besloot uit veiligheidsoverwegingen mijn beugel open te gooien en de wind zijn werk te laten doen. Mijn vriendin had me al geobserveerd met een verrekijker en besloot hulp te gaan halen. Maar David had me op het water gezien en was mijn reddende engel. Hij kwam me halen met zijn motorboot en was not amused. Begrijpelijk. Samen hebben we een poging gedaan om de vis te halen, maar deze was in de tussentijd gelost. Verder die dag mocht ik geen stootje meer krijgen. Aangezien ik bijna geen nagels meer over had, besloot ik mijn hengels binnen te draaien en een stuk te gaan lopen in de richting waar de wind heen stond en kwam uit in de Channel. Dit stuk ligt langs de weg. In de tussentijd was het ook gaan regenen en niet te zuinig ook. Het kwam met bakken uit de hemel. Dit is het, hier moet ik zijn! Het is niet de mooiste plek maar daar kom ik niet voor. Mijn meisje zag het in de tussentijd niet meer zitten. Het hield niet op met regenen, keiharde wind. Voor haar was het immers ook vakantie. Ik was naar de lodge gelopen en had aan David gevraagd of het mogelijk was te verkassen. Na mijn argumenten, vond hij het geen probleem. Ook nu weer kwam er een lach van zijn gezicht.

You know what you are doing “ zei hij lachend. Nu was het, wanneer gaan we over. Het regende dat het goot. We spraken af deze nacht nog te blijven zitten en op maandag ochtend te verkassen. David is echt iemand die met je meedenkt en regelmatig bij je komt kijken of alles in orde is en om te weten of zijn klanten tevreden zijn. In de tussentijd had ik wel gevoerd in de Channel. Ik had wat plekken gespot waarvan ik dacht dat het wel wat op zou kunnen leveren. Terug bij de bivy heb ik mijn vriendin nog wat moed in kunnen praten, maar dat verhuizen zag ze niet zo zitten. Dit was een heerlijke plek met veel gras en genoeg ruimte om uit de wind in de zon te zitten. Die nieuwe plek had meer iets weg van een veredelde modderpoel. Maarja, ze moet toch mee want zonder tent daar blijven is ook geen optie. Deze nacht bracht ook weer geen vis op. Nu wist ik het zeker, we moeten verkassen.

Karpervissen in Frankrijk

In de ochtend hadden we contact met David, als het weer rustiger zou worden, zouden we over gaan. Een goed anderhalf uur later was het droog en was Arnaud onderweg om de spullen te verkassen. We hadden alles ingeladen en Arnaud ging weer per boot met onze spullen naar de stek in de Channel. Wij gingen te voet richting de nieuwe stek. En toen gebeurde het. De hemel brak open en de regen kwam met bakken uit de hemel. Als een verzopen kat keek mijn vriendin naar het bootje dat met onze spullen midden op het water dreef. “Blijven lachen schatje”zei ik grappig bedoeld. Maar dat werkte niet echt. Nu zag ze het helemaal niet meer zitten. Ik denk dat ze niet meer mee gaat een volgende keer. Zelf vond ik het niet zo erg. Mijn gedachten zaten alleen maar bij die karpers.

Aangekomen op de stek waren David en Arnaud al bezig om onze bivy op te zetten en zo snel mogelijk onze spullen binnen te zetten. Ze schroefden de tent gewoon vast op de steiger,zodat de wind geen vat kon krijgen op de tent. (Bovendien was het daar zo nat,dat een haring het niet zou houden.) Dat was weer gewoon super. Dat zie je nergens. Het regende zo hard dat het water door de tent heen spoelde. Wat een ramp. Het bleek dat de flappen van de buitentent door de haast niet onder het tentzeil waren gestopt. Evengoed ging ik met de boot en dieptemeter naar de plekken waar ik had aangevoerd. Mijn keuze bleek goed zover ik het allemaal kon beoordelen. Rond de middag lagen de hengels allemaal op hun plek en had ik droge kleding aangetrokken. Tot op het onderbroekie was ik nat. Mijn vriendin ging de douche opzoeken en ook de hond lag te bibberen van de kou. Bij terugkomst zag ze het gelukkig weer wat positiever in allemaal en vertelde dat ook de douches en de toiletten super schoon waren. Weer top dus.

Ze had bij de lodge andere Nederlanders gesproken. Die vertelde dat David hun had geholpen met het zoeken naar plekken op het meer. David kent zijn water door en door. Voor hun een geluk want die plekken brachten voor hen ook vis op. Kwart voor drie melde de eerste karper zich. Een goudvisachtige spiegel kwam op de mat. Het was een apart uitziende vis met een gewicht van 10 kg. Na het wegbrengen van mijn montage was ik halverwege de terugweg toen mijn lijn begon te lopen. Dat is snel. Vanuit de boot werd er een schub geland van 12,5 kg. Mijn vriendin zat in de tent terwijl ik in een enorme hagelbui de vis mee nam naar de kant. Ook weer helemaal gaaf. Na deze 2 vissen was ik weer helemaal zeiknat geregend .Tegen de avond besloot ik de hengels er uit te halen en ook een douche te nemen, ik had het ijskoud. We namen nog een kop koffie in de lodge en David zei “You are nuts, Mister Die hard”. Dat kan wel wezen, maar ik kom er om vis te vangen. In de lodge rook het heerlijk, David is een uitstekende kok. We besloten ook te eten in de lodge en dat was geen verkeerde keuze. Arnaud bood aan om mijn kleding in de droger te doen. “Als het droog is kom ik het brengen” zei hij. Terug op de stek namen we nog een bak koffie en toen het al donker was bracht ik de hengels weer naar de aangevoerde plekken. Arnaud kwam inderdaad later nog mijn kleding terug brengen.

Het werd tijd om de zak weer in te gaan. Ik had voor mijn vriendin en de hond warm water in een fles gedaan, want alles was of nat of klam. Haar beddengoed had heerlijk in het water gelegen. In de nacht kreeg ik weer een aanbeet. Deze moest ik ook halen, want hij was de lelies ingezwommen. Na een kort gevecht lag er een schub van 10,5 kg in het net. Hij gaat lekker zo. Mijn beslissing om te verkassen was de juiste. Later in de nacht ving ik nog een schub van 12,2 kg. Ik was helemaal in mijn element. Deze nacht was het ook gestopt met regenen en de wind was minder geworden.

In de ochtend werden we gewekt door gefluit van vogels en rijdende auto´s. Ja, sommigen hebben een mooi geluid. De zon scheen en niet zo´n beetje ook. Van het ene uiterste in het andere. We zaten voor de tent en Jolanda, zo heet mijn vriendin, had, toen we bij de lodge waren, brood besteld. (Je kan overigens ook een compleet ontbijt bestellen. )Lekkere croissants en een warm stokbrood. Heerlijk, maar van korte duur. Daar ging de rechter hengel. Kwart over negen was het. Een logge aanbeet van een paar korte piepen. Bij aanslaan voelde ik totaal geen snelheid, maar pure kracht. Dit moet een massieve vis zijn. Dat bleek ook, want uiteindelijk won ik het gevecht en lag er een schitterende schubkarper van maarliefst 20 kg op de mat. David kwam net aangereden. “I have respect for you for what you are doing to catch fish. Those who work for it will be rewarded for it, like you”zei hij met een glimlach. Top. Samen met David ging ik op de foto. Ook nog apart want deze vis is voor mijn vismaat Arie, die diezelfde dag een operatie moest ondergaan. We zetten de vis met alle respect weer netjes terug. Hij had wel even nodig na een inspannend gevecht. Dat was me een ervaring zeg.

David ging naar de overloop om de roosters schoon te maken zodat er een goede doorstroming was. Het meer was een goede tien cm gestegen en het stond net onder de stijger. In de tussentijd was ik begonnen aan mijn tweede kop koffie en met het knopen van onderlijnen. Mijn vriendin lag ondertussen te genieten van de zon. “Nee,ik hoef me niet in te smeren”zei ik nog. Dat had ik dus beter wel kunnen doen… De tijd verstreek en het werd langzaam kwart voor twee toen de volgende vis zich meldde. Een hele lichte schub met een gewicht van 15 kg kwam op de mat. Na een aantal foto´s ging de vis zijn vrijheid weer tegemoet. Na uitvaren van de lijn moest ik heel nodig naar het toilet. Arnaud kwam net aangefietst en hij bleef samen met mijn vriendin bij de hengels. Toen ik terug kwam lopen, stond ze daar met een kromme hengel. “Hier” zei ze.” Nee, jij vangt hem en ik help je. “Daar stond ze dan alsof ze elk moment het water ingetrokken kon worden. Na wat aanwijzingen kan ik niet anders zeggen dan dat ze het heel goed heeft gedaan. Ze had een spiegel met een gewicht van 15,1 kg weten te landen. Knap hoor, voor de eerste keer. Die middag bleef het erg rustig en David kwam nog een bakkie koffie doen. We hadden het gehad over het behoud van de vissen, het meer en het werk wat hij er aan heeft. Ik kan niet anders zeggen dat ik veel respect voor hem heb opgebouwd voor de manier waarop hij het water beheert.

Rond tien over acht kwam er een flinke run op de linker hengel. Weer schoot deze de lelies in dus weer de boot in om hem te halen. Met een goeie tien minuten lag er weer een goudgele schub op de mat van maar liefst 12 kg. Het gaat lekker zo. We zitten heerlijk voor de bivy met een blikje bier en een glaasje wijn, te genieten van de zakkende zon achter de woning die langs de weg staat. Geeft niks. Ik ben blij met deze plek. De tijd kruipt naar half elf en de volgende vis haakt zich aan de montage van de middelste hengel. Deze kon lekker vanaf de stijger gedrild worden en liet zich eigenlijk makkelijk scheppen. Weer een schub van 15 kg. Ik begin het wel raar te vinden dat ik zoveel schubkarpers van. Maar goed, ik ben blij met elke vis die op de kant komt.

‘s Nachts werden we gewekt door korte piepen. Dat kan twee dingen betekenen: of een zeelt waar ze er hier ook een heleboel van hebben of een dikke vis. In mijn geval was het dat laatste gelukkig. Weer hele logge bewegingen en ik voelde dat mijn lijn ergens langs op ging. Gauw weer die boot in, mijn vriendin geeft mij een zet de goede richting op en aangekomen bij de vis, was hij al weer los uit de lelies en begon met het voortslepen van de boot. Niet normaal wat een kracht. Evengoed verloor de vis en kon ik hem veilig langs de boot naar de mat brengen. Weer een schub. Maar dan een grotere met een gewicht van maar liefst 19 kg. Jahoe……Ik voelde me echt weer een klein kind . Maar het feest was nog niet voorbij, want in de afterparty rond zessen kreeg ik nog een aanbeet op de rechter hengel. Nu ging het om een wederom een schubkarper van maar liefst 19,5 kg. Het hield niet op, ik was helemaal kapot. Zo weinig geslapen. Maar goed, ik ging nu niet meer naar bed. Dan maar een kop koffie en een lekker gebakken ei. Die heb ik weer nodig voor als ik thuiskom.

Rond achten kwamen die andere Nederlanders aangelopen. Ze hadden van David gehoord dat het lekker liep bij ons en kwamen dus een kijkje nemen. We hadden een leuk gesprek en vervolgens krijg ik weer een fluiter. Prachtig. Nu wist ik eindelijk weer een spiegel te landen van 18,5 kg. Ze zat helemaal vol met eitjes. Denk dat dat mijn geluk was wat het gewicht betreft. Ze vroegen mij waarom ik verkast was, maar daar kon ik heel kort over zijn. Zo hadden zij het nog niet bekeken. Zij hadden nu ook een 3 tal vissen weten te strikken. Vervolgens bleef het de hele dag stil. Het was zo heet, de temperatuur was zo rond de 35 graden in de zon en het was echt pannenkoeken water. Dat is niet best over het algemeen.

Uiteindelijk rond een uur of half 4 kreeg ik weer van die losse piepen. Weer een dikke? Ik had de mazzel dat deze vis mijn kant op kwam zwemmen, dus moest snel draaien. Voor de steiger begon de vis aardig verzet te bieden. Het duurde een 20 minuten voor we een glimp van de vis konden opvangen. Weer een bak van een schub kwam op de mat, helaas had deze vis een beschadigde staart. Het kan niet altijd feest zijn. De vis had een gewicht van 20,2 kg. Wat een geweld weer. Ik begon maar weer met nieuwe onderlijnen knopen, want het gaat wel heel hard zo. Ik slijp mijn haken ook zelf, maar na één of twee keer houdt dat ook op. Tegen etenstijd lagen alle hengels weer op hun plek en hadden we lekkere vleesschotel uit blik als hoofdgerecht staan. Ja, die Duitsers weten wel wat lekker is. We praten over van alles en nog wat en rond kwart over negen wanneer we nog een peukie willen doen, krijg ik weer een volle fluiter. Op de terugweg naar onze stek riep ik vanuit de boot:”Eén keer raden wat het is”. “Een spiegel!”. Nee, fout, weer een schub”. Met zijn gewicht van 11,5 kg gingen we samen op de foto, nog een kus op de kop en dan weer terug het water in. In het donker was het wel lastig om de lijn uit te varen, want er hing dikke mist. Eenmaal terug gingen we lekker zakken en wachtten op wat er gebeurt. Rond de klok van enen kreeg ik een langzame wegloper. Op mijn sokken stond ik in de dichte mis met een kromme hengel, mijn vriendin brengt wederom mijn schoenen achter mij aan. Het was een beste dril. De vis gooide zijn gewicht in de strijd en bleef zijwaarts zwemmen zodat er veel druk van het water tussen haar en mij kwam te liggen. Die kent de klappen van de zweep. Het duurde ongeveer een twintig minuten voor ze aan de kant kwam en zich liet scheppen. Weer een prachtige spiegel van 19 kg. WOW. Ik deed weer een poging om mijn lijn uit te varen met de mist en wist gelukkig de plek te vinden om de hengel uit te kunnen leggen. Nu gewoon richting het lampje terugvaren, dan komt het goed. Rond vijven werden we wederom gewekt door een loper op de linker hengel. Het was weer een volle schub van 12 kg. De hengel liet ik voor wat het was want met deze dichte mist was het bijna niet te doen om uit te varen. Rond zeven uur in de ochtend kreeg ik een snoeiharde fluiter op de rechter hengel. Dit terwijl ik mijn slip altijd redelijk dicht heb staan om dit soort dingen te voorkomen. Bij aanslaan vloog de vis van links naar rechts. Dit was geen gewone karper, heel veel kracht maar ook snel. Opeens zien we een zilveren schim. “Graskarper!” dacht ik gelijk en jawel, een beste ook. Tot twee keer toe sprong hij uit het net. Uiteindelijk lag ie op de mat met zijn 14,5 kg. Dat is nog eens wakker worden. Na het terug zetten laat ik de hengel even voor wat het is en gaan we aan het ontbijt met uiteraard een kop koffie. Het lijkt er op of mij dat elke keer niet gegund wordt, want ook nu weer krijg ik tijdens het eten een aanbeet. Niet dat ik het erg vind hoor, is ook goed voor de lijn. Wederom komt er een schub op de mat te liggen met een gewicht van 14,5 kg. Wat een sessie zeg.

In de loop van de ochtend komt David van Cavagnac weer polshoogte nemen. “And, what did you catch tonight”? Hij vertelde dat de Engelsen op de stek bij de lodge er flink de balen in hadden dat het zo goed liep bij ons. Hoe kan dat, hadden ze aan David gevraagd. Hij had hun verteld dat die jongen hard werkt voor zijn vis en dat zij alleen uitvaarden, maar niet de moeite namen om te zoeken e.d. Dat was toch wel een dikke veer die hij me gaf. Hij vroeg of ik even tijd had, want hij wilde mij wat laten zien. Tuurlijk ga ik mee. De hengels draaide ik binnen en we gingen op pad.

We kwamen bij een stuk water aan waar de karpers op het ondiepe lagen.” Kijk”, zei hij,” daar zwemt Single Scale. Dat is een Spiegelkarper van 36,6 kg”. Wat een vis, niet normaal zo groot! De vissen waren inderdaad aan het paaien en je kon ze dus gewoon aanraken. Ook die grote. David vertelde dat Single Scale een man is en dat het heel uniek is dat een man zo ontzettend groot wordt. Hmmmm, das een rare zin. Als je een vis boven de 20 kg vangt, wil hij dat je hem belt. Want hij wil dat er goed met de vis omgegaan wordt en dat kan hij niet kan zien van een afstand. Dat is voor hem de voornaamste reden om erbij te zijn: Het welzijn van de vis. Al is het midden in de nacht. Terug in de Channel vaar ik mijn lijnen weer opnieuw uit. Hennep erbij en weer de basic bollen en hopen dat er nog één honger heeft. Rond de middag was het zo warm,dat we effe lekker genieten van het weer. Op de stoeltjes met een lekker biertje en een plank met kaasjes erbij. Douce France! Ook nu weer was het kort want nog geen kwartier na het neerleggen en een poging tot genieten van het weer kreeg ik een run op de middelste hengel. Deze wist niet van ophouden met zwemmen en moest hem dus gaan halen. De vis zwom helemaal tot achter het boothuisje. Daar aangekomen klapte de raampjes open van het huis dat aan het water staat. HET huis van de eigenaar. Er kwam een hoop geluid uit de man, maar ik had geen idee wat ie te zeggen had. Wel had ik een idee, de toon en de manier gaf goed aan wat hij bedoelde. Heb maar duizend keer sorry geroepen en het laatste woord was,toen ie de ramen dicht trok, iets van merde. Daarvan weet ik wel wat het betekent. Kon er niet echt veel aan doen, maar goed. Het was een zowaar een prachtige spiegel van 20,4 kg en ook deze vis had weer een puntgave bek. Daar geniet ik gewoon van, een vis zonder papegaaienbek. We zakte de vis voor de foto en ik draaide mijn hengels weer binnen. Daarna ben ik naar de Lodge gelopen om aan David te vragen of hij foto’s met zijn camera wilde maken. Uiteraard deed hij dat. We liepen terug en bij de vlonder maakten we ons klaar voor de foto-shoot. Eerst op de kant en daarna in het water. Toen ik in het water stond deed David heel erg grappig met alle gevolgen van dien. Hij gooide een emmer water over me heen. Erg leuk. Daarna vertelde hij dat een aantal vissers bij hem hun pb hadden verbroken en hen, na de gebruikelijke emmer water, ook nog eens in het water had geduwd. Dat in die week wel tien man achter hem aanzaten, en dat hij ze te snel af was. Maar dan moet je niet op je knieën dicht langs de rand van een vlonder gaan zitten en een bijdehante vriendin van een visser in de buurt hebben. Een grote plons was het gevolg en daar lag David in het water. Grote pret was het. We hebben nog een prachtige foto van hem die wordt ingelijst en die kant op gestuurd. Na de foto-shoot wordt deze prachtige spiegel weer losgelaten. Rustig zwemt ze weg. We drinken wat en steken er nog eentje op. Vervolgens blijft het weer stil. Het is weer ontzettend warm en weer windstil. Dan maar voorbereiden voor de avond. Lekker hennep koken en onderlijnen knopen: Een snowman met een fluorpop-up. Ik was er weer helemaal klaar voor. In de tussentijd was Arnaud ook nog even langsgekomen en vertelde hem over een rat die ik elke avond zag. Hij zou in de avond terug komen en ik zou hem een knoop leren en hij mij ook. Zo om half acht kwam Arnaud terug. We dronken een kop koffie en praten over van alles en nog wat. Opeens weer een fluiter. Deze zat weer in de lelies. Arnaud ging met me mee de boot in om de vis te halen. Het leek wel een spinnenweb. Hij was echt van hot naar haar gezwommen, maar door de stuurkunsten van Arnaud zaten we zo boven de vis. Na enkele minuten schepte Arnaud weer een volle schub van 16,5 kg. Lekker weer, hoor. We gingen verder met het elkaar een knoop leren, dat was erg lachen. Tegen half elf vaarde ik nog een keer uit en Arnaud vertrok richting zijn caravan. Ook wij besloten om de zak in te gaan en probeerden wat nachtrust te krijgen. Het was immers een drukke week. In de nacht was het weer raak. Rond de klok van twee uur klonk er een aantal piepen achter elkaar met als gevolg een rustige wegloper. Deze was ook goed te drillen vanaf de stijger. Het was een donker gekleurde spiegel met een kort staartje, maar wel één met een gewicht van 14,8 kg. Top weer. Verder bleef het die nacht rustig. Ik denk dat we net op tijd zijn geweest voor de paai. Het is ochtend en we hadden de wekker gezet, het was tijd om op te ruimen. We deden een ontbijt met gebakken eieren en weer zo’n heerlijke kop oploskoffie. Het is die sfeer hé, niet de smaak. En toen gebeurde het, de laatste run. Altijd leuk als je nog bezig bent met pakken en dan nog een fluiter krijgt. Ook deze voelde weer zwaar aan. Logge bewegingen verplaatste zich door het water. De kracht. Je voelt het gewoon. Het zal toch niet…..Het duurde een kwartier voor de vis zich liet zien. Een spiegel, en wat voor één. Ik werd er zenuwachtig van. Wat een oppervlakte had die zijkant. Wat zou die wegen? Het duurde even voor de vis in het net lag. Ik stond te trillen als een rietje. Een diepe zucht. We leggen hem op de weegzak en ritsen hem dicht. Nu komt het moment. Yes….de naald bleef precies op 21 kg staan. Als ik een salto kon springen had ik het gedaan, dus deed ik maar een dubbele flikflak met halve schroef. Wat een kneiter van een vis zeg. David kwam net langsgereden. “Wow, super my friend”. We hebben flink wat foto’s geschoten. En dat allemaal op het laatste moment. De vis werd met alle voorzichtigheid terug gezet. David had nog wat dingen te doen en wij gingen verder met pakken. Toen we klaar waren met pakken, reden we met de auto terug naar de lodge. Even lekker douchen en napraten met de mannen met een kop koffie. De andere Nederlanders gingen ook richting huis en wisten toch nog een viertal vissen te strikken. We spraken af om contact te houden. Altijd leuk. Ook met David en Arnaud spraken we af om het één en ander uit te wisselen. We bedankten hen voor alle goede zorgen en de prachtige ervaring die we opgedaan hebben op Cavagnac. Ik kan niet anders zeggen dan dat het water super is. Je moet er wel wat voor willen doen, maar als je die inzet hebt kun je hele mooie exemplaren strikken. Het beheer is uitmuntend en ik kan alleen maar hopen dat andere betaalwateren een voorbeeld kunnen nemen aan David en zijn broer wat betreft de zorgen voor zijn klanten, maar nog belangrijker de zorgen voor zijn vissen. In één woord geweldig. David en Arnaud, ontzettend bedankt voor alles en we komen zeker terug.

Rolff van Ewijk

Flevobaits



Visvakantie in Spanje

miércoles, 7 de marzo de 2012

FishermanHolidays.com - Relaunch

Sinds Februari 2012 is Fisherman Holidays met een nieuwe look op het internet terug te vinden. De website heeft niet alleen een nieuwe facelift en verschillende nieuwe functies, maar ook het hele Corporate Design kreeg een nieuw kleedje.

Verder werd het viswater aanbod uitgebreid met twee nieuwe meren: Lac Cavagnac en Les Salles. Cavagnac is een 25 hectare droomwater dat in Zuid Frankrijk ligt. De natuur en het karperbestand zijn hier fantastisch. Etang Les Salles op zijn beurt is een nieuw, onbekend water in Noord – Oost Frankrijk van 17 hectare. Er werd nog nooit gevist en dit jaar verwachten we hier heel wat verrassingen.

De 20 zorgvuldig uitgekozen viswateren die op FishermanHolidays.com aangeboden worden, kunnen elk op hun manier voor een onvergetelijke visvakantie zorgen. Het maakt niet uit of U een ontspannen vistrip zoekt of een écht “Specimen Lake” – voor ieder hebben we een gepast viswater. Op onze website zult u bij elk water gedetailleerde informatie vinden, veel foto’s zowel van het vissen als van de stekken, de exacte locatie via Google Maps, de maanstand en een actuele planning met de vrije stekken. Op deze manier heeft U een maximale informatie om uw volgende visvakantie te boeken.

 Ga hier verder naar de nieuwe website van Fisherman Holidays: http://www.fishermanholidays.com/nl

miércoles, 27 de julio de 2011

De Paai op Etang de Vaumigny - Artikel van Frank


Hier is een artikel over de paai, geschreven door Frank, de wachter van Etang de Vaumigny.

Pêche à la carpe - FishermanHolidays.com

S' il y a bien un période que on considéré comme extrêmement ardue en étang , c 'est bien l époque de la fraie .Que ce soit bien avant ou après le comportement des carpes est toujours difficile à interpréter et la moindre erreur se paye cash...J e suis loin de maîtriser totalement ce sujet .. Cependant , au cours des dernières années j ai fait le constats que chaque années se ressemble pas... ET à savoir pour mieux négocier le virage printanier... de manière général le fraie en étang intervient plutôt entre milieu de mai ou début juin .. mais aussi les années de forte température peuvent déclencher la fraie très tôt dans la saisons voir 15 jours d avance ... Aussi l 'arrêter comme année ('2011) avec des changement de température extrême ... J' ai mis des années avant d interpréter correctement ce phénomène .sur l étang Mais au jour d hui je vois plus clair Soyer rassurés les carpes n'ont pas interrompu leur alimentation soutenue ; loin de là ! Elles se nourrissent sur d autres secteurs d alimentation après avoir migré en groupe de plus ou moins important.. Dit vous dés que vous êtes confronté , c'est que le fraie a commencé et que les carpes on changer de comportement . Mais à autre phénomène vient de commencer, il s agit de la maturation des œufs pour les femelles et laitance des mâles sont arriver à maturation.Et que nous sommes en haute pression atmosphérique et que la température de l 'eau à atteint le pic c 'est l élément déclencheur les carpes se frotte entre elles et contres les bordures...( je vous conseille de contempler parce que chaque années se ressemble pas ). Cependant en pêchant très prés de l ouvrage vous capturer que des petits sujet ,pour cibler les plus grosse carpes pêcher en retrait on dit que les gros sujet se mélange pas avec les mâles durant cette période rechercher la zone de confort bordure ( période ou le poisson en moment se nourrissent énormément ( la carpe étant et comme d autres poissons un animale opportuniste , une quantité non négligeable d’œufs fraichement pondue va lui servir d 'alimentation de bonne protéine fraîche ) en cette activité alimentaire est intense donc facile à touche . Sinon c 'est la mort qui attend (de toute façon ,certains y resteront.. elles ont besoin donc de à nouveau de deux élément :nourriture et oxygène Parce que les poissons sont à panser leurs blessures et aussi récupérer plus rapidement carpes sont blessées ,affaiblies et leurs seules solution de refaire une santé..( c est pour cela des fois on retrouve des carpes mortes 15 jours après le fraye ( quand un poissons meurt avant qu il remonte hors de l eau il se déroule une 15 jours EN général avant de remonter à la surface ). La pêche et donc pas compliquée du tout et simple mettre une bouillette avec une chapelet ou décoller une bouillette du bas de linge de 30 cm et doser l amorçage en fonction des départs et les prises ... De carpes ( essayer l esprit de la stratégique qui permettra de garder des résultats en cette période de ponte ) Pour exemple dans cette situation bien particulière , ne jamais réalise de grosse amorcage lourdement à la graine ou des bouillettes contenant essentiellement des farines céréalières .Par contre avec les billes riches en poudre de foie de farine de poisson ou encore a base de crustacé riche en protéine pour qu ils puissent basculer sur une nourriture facile...Mais souvenez vous de la théorie qui préconise de ne pas pêcher la nuit dans les herbiers à cause de ce que on appelle la photosynthèse? Cette théorie qui dit même que rejette par les plantes aquatiques aurait un effet répulsif sur les poissons ... Mais dit vous que le fraye se fait pas tout en même temps....

Frank

Pêche à la carpe - FishermanHolidays.com

martes, 12 de abril de 2011

Karpervissen op Etang de Brigueuil


Verslag van Jan en Germ:

"Een water van ongeveer een 10 hectare groot waarbij er stond beschreven vlak met weinig obstakels. Al hoewel dit laatste niet helemaal waar was.
na een rit van meer dan 10 uur achter de rug te hebben en het bordje Brigueuil te voorschijn kwam begonnen onze hartjes al wat sneller te kloppen.
We hadden er zin in en dit was te merken in de heen rit, want door maar 1 pauze ingelast te hebben omdat er bloemetjes even wat water nodig hadden en de benen even te strekken werd er in 1 keer door gereden naar het water Etang de Brigueuil in centraal Frankrijk. Om deze reden waren we er ook sneller dan verwacht al aangekomen bij het BTW water. Daardoor werd er besloten om de eerste nacht maar een nachtje te slapen in de gehuurde pallas bus waar we meer dan zat ruimte hadden. In de vroege ochtend en het niet lekker liggen waren we opnieuw vroeg uit de veren en konden we om 7 uur alle papieren in orde maken en werd er kennis gemaakt met Dan en Tracey de eigenaren van dit goddelijk stukje water. Niet heel veel later parkeerden wij de bus en werden onze spullen met een quad richting stek 11 gebracht.

Als eerste werd de Baiter voerboot start klaar gezet omdat deze over een diepte meter beschikte en hier niet een rubberboot gebruikt mocht worden alleen voerboten.
De dieptes waren al snel zichtbaar en helaas wat er werd beschreven over de obstakel vrije plaatsen van Fisherman Holidays hadden we hier gelukkig wel enige ervaring mee. want juist waar de vissen zich op hoopten was juist tegen de obstakels en om vis te kunnen vangen werden de hengels dus tegen deze obstakels gelegd met zowel bijna de slip dicht. Kort op de hengels zittend en in de avonden wat meters er vanaf om toch nog enige reactie tijd te kunnen hebben om de vis uit de obstakels te houden. Er werd uiteraard gevist met de bollen van Sunrise Baitservice de RR Freezers die Arjen netjes voor ons had klaargemaakt en vacuüm had verpakt zodat deze een lange tijd vers en houdbaar bleven. Er werd ons daar aangeraden om maar 15 tot 20 bollen per hengel er in te gooien. Dit hebben wij dus niet gedaan.
Omdat vanaf dag 1 veel springende en rollende karpers op onze stekken bij de obstakels zich lieten zien werd er een flink gebied goed bestrooid met de RR bollen. En dat de vissen hier dol op waren bleek wel in deze mooie week van ons.

Wanneer we ons kamp hadden opgezet en de spots waren voorzien van de bollen werd het tijd om de eerste hengels te gaan uitvaren. De eerste vis werd al binnen het uur een feit en mocht ons kamp van dichtbij gaan bewonderen. Ze zeggen wel eens wie het kleine niet eert is het grote niet weerd. Ook wij begonnen klein met spiegels en schubs van 6 tot 10 kilo. Het werd de volgende dagen alleen maar beter voor ons en de vissen bleven komen. Op de eerste dag zat het weer wel mee maar de komende dagen daarna was het regen, regen, regen en nog maals regen maar dit weer hield ons niet en werd er regelmatig met een nat pak weer een vis op de fotografie geplaatst. elke dag om 17:00 werden de lijnen door Dan de eigenaar samen met ons op de spots gelegd waar jij ze wilde hebben zodat er ook een betere manier was om je voer wat verspreider en gerichter te voeren. Tijdens deze voer campagnes was er na een uur direct activiteit te merken en moest je stand by wezen bij je hengels want de kleinere karper bleven hierna run op run volgen. Toch hadden wij het hier niet alleen op de kleinere vissen gemunt maar ook op de grotere. Ik besloot om met 2 hengels een compleet nieuwe spot te proberen waarbij nog geen boilie van ons op was beland en die tot nu toe ook door de anderen compleet genegeerd werden. Ik legde een 2 tot 3 keer per dag de rig hier opnieuw neer en had aan de kant een lange tak omhoog gestoken zodat ik deze spot weer makkelijk kon vinden. Ik gooide hier enkel 8 tot 10 boilies per rig dropping op van 15 mm. 2 dagen lang bijna geen leven gehad, 2 keer toe dat de hanger in de ochtend in een andere positie hing maar niet tot een run of inhaking had geleid. Ik besloot om hier mijn andere nieuwe aanwinst op te plaatsen misschien dat enkele mensen dit ook wel kennen. De Black Monkey.

De Black Monkey werd op de 2de dag in de avond geplaatst en diezelfde avond wisten we een mooie dertig plus vis te verschalken, een prachtige spiegel. In de ochtend werd er nog een dertiger spiegel gevangen dankzij en mede mogelijk door de Black Monkey. toen bleef het de gehele dag rustig op deze hengel geen piep enkel zo nu en dan wat bellen op de spot. De kleinere karpers bleven zich de gehele dag door wel wat door melden zodat er geen verveling hoefde te wezen en wij de vissen gewoon bleven vangen. Tot laat op de middag ongeveer 16:12 één piep op de BM hengel. Ik zie de hanger bewegen rustig omhoog langzaam tergend langzaam, tot op dat moment dat de Monkey naar beneden klapt door het strak gespannen elastiek en na het beneden klappen van volgde er een keiharde run. daar begon het hengel uit de steun aanslaan bonk. Direct na 3 seconden vis contact vast zo vast als een huis door de opkomende lelies. Na de lijn wat te laten vieren en de spanning er wat af te halen kwam de vis weer los en kon ik weer spanning opbouwen dit ritueel heeft zich zeker nog wel een 8 keer plaats gevonden en met alle schrik om het hart waren we bang deze dikke en mooie vis ook al hadden we na een drie kwartier nog niks gezien straks toch te verliezen. Na ongeveer 8 keer hebben vast gezeten kwam de vis weer los en kwam richting het vrije gedeelte. wat de gelegenheid gaf om de vis verder af te drillen. na een strijd van één uur en 23 minuten lag er een flinke schub in het net. de adrenaline gierde door onze hele lichaam en helemaal wanneer we deze schitterende vis in de onthaakmat hadden liggen. We belden Dan de eigenaar dit moest wanneer er een 40 plus vis werd gevangen. Dan kwam langs en vertelde ons dat we het Lake record common carp hadden te pakken. Op zijn goede doen haalde deze vis soms de 50 plus maar bleef nu echter steken op 44,2 pond maar dat mocht de pret zeker niet drukken en we waren er dol blij mee. Alle vissen moesten altijd van beide kanten gefotograveerd worden vanwege de herkenning van de vissen wat ons bij deze vis mooi de gelegenheid gaf ondanks dat ik ( Jan ) de vis had mogen vangen maar zonder mijn vismaat ( Germ ) nooit had mogen vangen beide op de foto te komen met deze prachtschub.
we hadden veel kijks direct op onze stek en dat was terecht want het bleef op de andere stekken erg rustig. Terwijl de hel op onze kant nog steeds niet wat afgezakt en de runs maar bleven komen.

Nadat we deze vis hadden terug gezet en met volle teugen genoten en de rust op onze stek met andere mensen was terug gekeerd was het inmiddels tijd voor het avond eten dat iedere keer goed verzorgd en wel door Tracey werd gebracht. Ook in de ochtenden kon je bestelling op nemen wat je ook maar wou en het werd gebracht. Zo hadden wij bijna iedere ochtend heerlijke warme ham kaas croissants. In de avonden kregen we maar weinig slaap en moesten er regelmatig uit om weer een vis te landen. Maar goed dit was ook de reden waar voor we waren gekomen. in deze zelfde avond zat er iets tijdens de schemering in onze landings net die we omhoog tegen de waslijn aan hadden staan. Een vleermuis was het geval nadat we het beestje hadden bevrijd genoten we van de heerlijke avond en hebben we veel tijd met de mensen een stek naast ons geklets die zelf uit Engeland vandaan kwamen. Dus weer nieuwe vrienden opgedaan. Na een erg leuke, gezellige en lollige week te hebben gehad met hoogte punten en weinig dieptepunten vloog helaas de week ook maar weer zo maar voorbij. Het was alweer tijd om alles op te gaan ruimen en alles opnieuw in te laden in bus en ons voor te bereiden op de lange terug reis.

de terug reis zelf verloopt op zich vrij goed ondanks even in de drukke file te hebben gestaan in Parijs. Maar na parijs konden we alweer snel het gas pedaal indrukken en kon er een drie kwartier terug worden gewonnen en later zelfs wanneer we in nederland terug waren een half uur eerder thuis waren dan de voorspelling was. Na alles weer netjes op geruimd te hebben tijd om nog samen even na te genieten met een biertje en samen bladeren door de foto,s en video,s heen werd het tijd om een frisse douche te nemen en lekker onder de dekens te kruipen. Voor ons dus een super week gehad wat zeker voor herhaling vatbaar is. Een week die wij niet weer zullen vergeten.

Mvg; Jan en Germ."

miércoles, 23 de marzo de 2011

Visvakantie op Etang de la Poitevinière


Hier zijn wat tips en ervaringen van Sjors Q. z'n visvakantie in Frankrijk. Hij heeft toen op Etang de la Poitevinière (Chateau Lake) gevist heeft:

"... Ja, wat op internet staat moet je inderdaad niet altijd geloven. Mijn ervaring daar was super. Toen ik daar was kwam van alle stekken vis. Maar, de topstekken blijven naar mijn idee stek 26 en 27.
Wat betrefd de boot. Naja, hij is totaal niet nodig. De vis is gewoon in werp bereik te vangen, maar dit komt ook mede doordat boten niet zijn toegestaan. Daardoor gaat de vis korter langs de kanten zoeken. Alle stekken zijn met een steiger, en bereikbaar met de auto.

Een tip geef ik je wel alvast mee. Neem een waadpak mee .. Je mag de lijnen uitwaden. Dit wel maar 20 meter.

Stek 25, 26 en 27 zijn wel hele ruime stekken. Hier kun je zo ver links als rechts gooien. Niemand zal er last van hebben.
Ook stek 19 aan de overkant is een leuke stek .

Als je stek 25, 26 of 27 gaat kiezen (als je uiteraard ook voor dit water kiest), dan laat me dit even weten voordat je vertrekt .. Dan zal ik je over deze stekken nog een aantal tips geven.

... Ik ben er heel eerlijk in. Het is een prachtig water. prachtige omgeving en natuur.
Het bestand aan karper is echt enorm. Wij hebben deze week nog slecht gevangen. Ik hoor verhalen dat jongens er meer dan 160 vissen in een week vangen. Het gemiddelde gewicht zit rond de 28 pond. 30+ vissen zijn er zeer zeker niet zeldzaam.
Ze (wachter en beheerder) komen iedere dag even bij je langs, om tevens te vragen of je het 's morgens stokbrood wilt hebben. Dit is tegen een kleine vergoeding. Hierbij moet je dan denken aan een paar cent per stokbrood."

Bezoek dit viswater HIER.

martes, 16 de febrero de 2010

Levering zware Karper op La Vallée


Op vrijdag 5 februari was het dan eindelijk zover. Er zouden 70 zware karpers met een gemiddeld gewicht van 15 kg geleverd worden door een professionele Franse viskweker. Aangezien we dit soort beloftes niet altijd geloven, zijn we in de auto gestapt en weer eens de Franse grens overgestoken, om dit spektakel met eigen ogen te zien. Het water stond hoog in de weilanden rondom Domaine de la Vallee en het stroomde zelfs over het pad de vijver in. Het was een bijzonder gezicht. Met 3 uur vertraging kwam de camion met de zware buit het domein oprijden. Bij stek 2 stond hij stil, dat was de beste plek om te lossen. De luiken gingen open en de eerste vis was meteen een 20kg exemplaar. De weegschaal gaf dat perfect aan. Daarna werden alle vissen één voor één voorzichtig uit de bakken gehaald, gewogen en in het water gezet. Het bleek al vlug dat de viskweker deze keer niet had overdreven, er waren minstens 10 vissen die 20 kg wogen en de zwaarste vis woog maar liefst 24 kg. Het voorspelde gemiddeld gewicht van 15 kg was juist.

Boek nu je karpervisvakantie!